Szóstą rocznicę powstania chóru „Cantamus” postanowiliśmy upamiętnić wyjazdem do Lichenia, Biskupina, Gniezna i Poznania czyli wyruszyć na Szlak Piastowski. To turystyczna trasa o długości ok. 300 km wiodąca przez miejsca, które pamiętają najdonioślejsze wydarzenia z historii Polski, pełna zabytków i pamiątek historycznych. Pomysłodawcą trasy był pan Marian Złotek, dobry duch naszego chóru. Przygotował plan całej trasy wyjazdu a w czasie jego trwania dzielił się z nami swoją olbrzymią wiedzą historyczną, opowiadając zajmująco o miejscowościach, przez które przejeżdżaliśmy. Jako nasz dyrygent po raz kolejny pojechał z nami pan Andrzej Szypuła. 7 lipca wyruszyliśmy w drogę wczesnym rankiem. Ok. 13-tej dojechaliśmy do Lasu Grąblińskiego leżącego ok. 2 km od Lichenia. Na kilku hektarach dawnej puszczy sosnowej znajdują się tu, otoczone szczególną czcią, miejsca objawień Matki Bożej oraz połączone alejkami stacje Drogi Krzyżowej. W tym lesie żołnierz napoleoński, Tomasz Kłossowski, zawiesił w 1844 r. wizerunek Najświętszej Maryi Panny z białym orłem na piersi. Sześć lat później doszło tu do pamiętnych objawień. Matka Boża ukazała się tu pasterzowi Mikołajowi Sikatce w latach 1850 – 1852 . Po tych objawieniach jej wizerunek z małej kapliczki w lesie grąblińskim, przeniesiono do pobliskiego kościoła w Licheniu. W 1989 roku władze państwowe postanowiły, że las grąbliński ma być wycięty. Kiedy ks. Eugeniusz Makulski dowiedział się o tym, postanowił wykupić las należący do państwa. 80-letnia staruszka z Krosna nad Sanem ofiarowała kustoszowi oszczędności całego życia. Pieniądze wystarczyły nie tylko na zakup 2 hektarów lasu i opłaty notarialne, ale także na uporządkowanie terenu. W latach 1991-1993 za pieniądze podarowane przez kolejnych dobrodziejów udało się kustoszowi dokupić następne hektary lasu. Las wymagał ogromu pracy i nakładów finansowych, ponieważ był zaniedbany, brudny i zniszczony. Odnowiono stare kapliczki, wybudowano nowe, ustawiono rzeźby. Na leśnych ścieżkach stanęło 15 stacji Drogi krzyżowej. 2 czerwca 1995 roku biskup Roman Andrzejewski odprawił w lesie grąblińskim Mszę św. i je poświęcił. W czasie Mszy św. rozsypano ziemię i kamienie przywiezione z Palestyny oraz z miejsc związanych z życiem Jezusa i Matki Bożej. W lesie grąblińskim odprawiliśmy drogę krzyżową w towarzystwie chmary komarów i przejechaliśmy do Lichenia, gdzie zakwaterowaliśmy się w Domu Pielgrzyma „Arka” i zjedliśmy obiad. Ponieważ mieliśmy trochę czasu do mszy św., na której miał śpiewać chór, wyruszyliśmy na zwiedzanie Sanktuarium Licheńskiego. W centralnej części „starego” sanktuarium, znajduje się kościół pw. św. Doroty. Kolejny, drewniany kościół parafialny zbudowany w 1801, w roku 1845 r. zastąpiono kaplicą (zwaną cmentarną lub MB Częstochowskiej), a następnie w 1855 r. oddano do użytku pierwszą świątynię murowaną, która trwa do dzisiaj, choć w zmienionej bryle. Do tej świątyni przeniesiono słynący łaskami obraz Matki Bożej, który był w niej wystawiony, aż do 2006 roku, gdy przeniesiono go do bazyliki. Kościół św. Doroty był wielokrotnie rozbudowywany, ale gruntownie został przebudowany w roku 1977, gdy wymieniono prawie całe wyposażenie wnętrza oraz strop i dach świątyni. Obok kościoła wznosi się 25-metrowej wysokości kamienna góra (tzw. Golgota), na której szczycie widoczny jest krzyż oraz postacie Matki Bożej i św. Jana. Powstawała ona w okresie 1976–1985, m.in. z wielkiej ilości głazów narzutowych. Na Golgocie rozmieszczono stacje drogi krzyżowej oraz szereg sztucznych grot, w których urządzono kaplice. O godzinie 19-tej uczestniczyliśmy we mszy św. w Bazylice Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej. Oddano ją do użytku w 2004, po dziesięciu latach prac. To monumentalna pięcionawowa bazylika z centralną kopułą, według projektu Barbary Bieleckiej z Gdyni. Jest to obecnie największa świątynia w Polsce, ósma w Europie i dwunasta na świecie. Jej długość to 139 m, szerokość 77 m (szerokość elewacji frontowej – 162 m), wysokość części centralnej 64,8 m (wysokość krzyża wieży – 141,5 m). Kubatura budowli wynosi ponad 300 tys. m³, powierzchnia 23 tys. m². Światło wpada do wnętrza przez tyle okien, ile jest dni w roku – 365, a wejść do środka można przez tyle drzwi, ile rok ma tygodni – 52. Do kościoła prowadzą 33 stopnie nawiązujące do lat życia Jezusa Chrystusa na ziemi. Na placu przed bazyliką może zgromadzić się ok. 250 tys. wiernych. Świątynia zbudowana jest na planie krzyża. Składa się z części głównej, dzwonnicy, wieży oraz trzech okazałych portyków. Nad portykiem głównym góruje Królowa Archaniołów z Dzieciątkiem, której towarzyszy sześć postaci anielskich. Portyk wschodni poświęcony jest czterem Ewangelistom. Portyk zachodni zdobi okazała Pietà. Okna bazyliki wykonano ze szkła w kolorze bursztynu. Potężne okna podzielono aluminiowymi listwami w taki sposób, że okno przypomina kłos zboża. Duża liczba okien sprawia, że promienie słoneczne wpadające do świątyni, wraz z przesuwaniem się słońca na widnokręgu, tworzą wyjątkową grę kolorów. W dzwonnicy (mierzącej 68 m) umieszczono dzwon „Maryja Bogurodzica” ważący prawie 15 ton. Jest to największy dzwon w Polsce i trzeci pod względem wielkości w Europie. W czasie mszy chór zaśpiewał: „Dzisiaj pozdrawiamy”, „Pan jest mocą”, „Pani Łaskawa”, „Niech cały świat”, „Niechaj z nami” i „Niech chwała Maryi”. Ponieważ była to pierwsza sobota miesiąca, o godzinie 21-szej rozpoczął się apel jasnogórski. Chórzyści uczestniczyli czynnie w tym apelu. Różaniec odmawiały: Anna Kocoń, Magdalena Czarnik, Urszula Ciołkosz, Zofia Tęczar i Maria Dziedzic. W czasie uroczystej procesji ze świecami Andrzej Gniewek niósł krzyż, Bogdan Wójcik, Jan Grendysa, Piotr Bułatek i Michał Barlik nieśli obraz a Urszula Tobiasz, Maria Szczepan, Anna Czarnik, Dominik Banaś, Henryk Dziedzic i Marian Złotek nieśli pochodnie wokół obrazu. Procesja odbyła się wewnątrz kościoła ponieważ na zewnątrz padał deszcz. Udział w tym apelu był niezwykłym przeżyciem dla wszystkich.

8 lipca o godz. 7³⁰ uczestniczyliśmy we mszy św. Chór zaśpiewał pieśni: „Gloria Patri et Filio”, „Pani Łaskawa”, „Pan blisko jest”, „Pan jest mocą” i „Dzwonki na Ave Maryja”. Madzia Czarnik zaśpiewała psalm, pan Andrzej Szypuła zaśpiewał Alleluja a Ula Ciołkosz czytała drugie czytanie. Po mszy św. zjedliśmy śniadanie i po spakowaniu walizek wyruszyliśmy do Biskupina. Po drodze przejeżdżaliśmy przez miejscowość Strzelno, w której mogliśmy zobaczyć Rotundę św. Prokopa. To największa romańska świątynia w Polsce zbudowana na planie koła. Zapis w kronikach Jana Długosza podaje datę 16 marca 1133 jako dzień jej konsekracji. Ostatnie badania archeologiczne wskazują na równoczesny czas ukończenia rotundy i ukończenia pobliskiego kościoła norbertanek, tzn. drugie dziesięciolecie XIII w. Na trasie naszego przejazdu znajdowało się także Mogilno. Miasto to należało do najważniejszych osad wczesnośredniowiecznej Polski. Należy do najstarszych osad na pograniczu Wielkopolski i Kujaw, jednym z terenów, na których kształtowało się państwo polskie. Mogliśmy tu zobaczyć klasztor i kościół pobenedyktyński, fundowany nie przez Bolesława Szczodrego w 1065, jak do niedawna uważano, ale prawdopodobnie przez Kazimierza Odnowiciela (dokument fundacyjny Szczodrego okazał się falsyfikatem). Mnisi przybyli do Mogilna z Bawarii. Kościół został zbudowany w połowie XI w., ale wielokrotnie był przebudowywany. Z kościoła romańskiego zachowane zostały mury prezbiterium wraz z apsydą, części murów bocznych, dwa filary oraz krypta zachodnia, przekryta sklepieniem krzyżowym wspartym na jednym filarze. Po dojechaniu do Biskupina, spotkaliśmy się z naszą przewodniczką, która oprowadziła nas po stanowisku archeologicznym w Biskupinie. Na skutek prowadzonych prac melioracyjno-irygacyjnych poziom wody w jeziorze Biskupińskim w 1933 r. obniżył się na tyle, że z wody zaczęły wystawać fragmenty umocnień starożytnej osady. Miejscowi chłopi zaczęli odnajdywać różne zabytkowe przedmioty, nie zdając sobie jednak sprawy z ich archeologicznej wartości. Dopiero dzieci uczęszczające do miejscowej wiejskiej szkoły poinformowały o dziwnych znaleziskach swojego nauczyciela Walentego Szwajcera a ten nagłośnił sprawę. O odkryciu wystających z wody drewnianych bali, powiadomił on prof. Józefa Kostrzewskiego z Poznania. Badania wykopaliskowe zostały zainicjowane w roku 1934 i kontynuowane były do wybuchu II wojny światowej. Po wojnie polscy archeolodzy, pod kierunkiem Zdzisława Rajewskiego, wznowili badania i kontynuowali je do roku 1974. Ogółem przebadano ok. 3/4 powierzchni osady. Gród w Biskupinie jest jedynym w Polsce stanowiskiem archeologicznym, dla którego opracowano program długoterminowej konserwacji. Konserwacja polega na utrzymywaniu wysokiego poziomu wody w jeziorze otaczającym stanowisko oraz wdrożeniu systemu monitorowania parametrów środowiska dla zapewnienia optymalnych warunków przetrwania autentycznej substancji zabytkowej. Osada w Biskupinie wiąże się z kręgiem kulturowym kultury łużyckiej, trwającym od środkowej epoki brązu, od ok. XIV w. p.n.e., po wczesną epokę żelaza, czyli do ok. V w. p.n.e. Na podstawie badań elementów konstrukcyjnych osiedla stwierdzono, że powstało ono najprawdopodobniej zimą 738 roku p.n.e. Założono je na podmokłej wyspie na Jeziorze Biskupińskim (obecnie półwysep), o kształcie w przybliżeniu owalnym i powierzchni ok. 2 ha (w obrębie wałów mieściło się ok. 1,3 ha powierzchni). Wyspa wznosiła się 0,8 – 1,2 m ponad wody otaczającego jeziora. Gród biskupiński był zasiedlony przez 150 lat. Na terenie osady znajdowało się ok. 106 domostw, o wymiarach przeciętnie ok. 8 × 10 m, usytuowanych rzędowo wzdłuż moszczonych drewnem 11 ulic, o szerokości ok. 2,5 m każda. Ocenia się, że w osadzie mieszkać mogło od 800 do 1000 osób. Osada otoczona była skrzynkowym wałem drewniano-ziemnym o długości 740 m, szerokości 3 m i domniemanej wysokości do 6 m, w którym znajdowała się brama wjazdowa. Gród otoczony był falochronem o szerokości od 2 do 9 m, zbudowanym z ukośnie wbitych pali. Po zwiedzeniu Biskupina wyruszyliśmy w drogę do Gniezna. Po drodze zatrzymaliśmy się w Marcinkowie Górnym. To miejscowość położona 1,5 km za Gąsawą. Wieś jest znana z powodu tragicznej śmierci księcia krakowsko – sandomierskiego Leszka Białego uczestniczącego w 1227 r. w zjeździe książąt polskich w Gąsawie. Książę, zaatakowany zdradziecko w Gąsawie podczas zażywania kąpieli w łaźni, salwował się ucieczką przez Marcinkowo Górne, gdzie dogonili go i zamordowali ludzie Świętopełka Gdańskiego. Wydarzenie upamiętnia stojący przy szosie okazały pomnik księcia. Śmierć Leszka Białego była tragicznym wydarzeniem w historii Polski, bowiem przebywający w Gąsawie książęta obradowali nad ideą zjednoczenia rozbitej dzielnicowo Polski, a księciem senioralnym miał zostać Leszek Biały. Po dotarciu do Gniezna udaliśmy się na Wzgórze Lecha od strony zachodniej przez Plac Św. Wojciecha. Na tym wzgórzu usytuowana jest bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny czyli Archikatedra Gnieźnieńska. To gotycki kościół katedralny. W Katedrze koronowano pięciu pierwszych królów Polski, a do 1992 r. arcybiskupom gnieźnieńskim przysługiwał tytuł prymasa Polski. Do katedry weszliśmy przez słynne spiżowe Drzwi Gnieźnieńskie powstałe ok. 1175 r.. Znajdują się one w pięknym gotyckim portalu ze sceną Sądu Ostatecznego. Składają się z dwóch skrzydeł odlanych z brązu, które różnią się nieco wielkością, z dwiema kołatkami w kształcie lwich głów. Na drzwiach – w 18 kwaterach – przedstawiono sceny z życia św. Wojciecha. Najstarszą częścią świątyni jest prezbiterium, w którym stoi złocona konfesja z relikwiami św. Wojciecha. W 999 r. odbył się jego pogrzeb w tej świątyni oraz jego kanonizacja przez papieża Sylwestra II. Po otrzymaniu zgody na wejście do prezbiterium, chór stanął przed relikwiarzem św. Wojciecha i zaśpiewał trzy pieśni: „Gaude Mater Polonia”, „Pan blisko jest” i „Błogosławiony”. Po wyjściu z archikatedry zrobiliśmy sobie grupowe zdjęcie przed pomnikiem Bolesława Chrobrego.

Rankiem 9 lipca zaczęliśmy zwiedzać Poznań. Rozpoczęliśmy od Bazyliki Archikatedralnej św. Piotra i św. Pawła. To jeden z najstarszych polskich kościołów i najstarsza polska katedra, położona na Ostrowie Tumskim. Jest ona miejscem pochówku pierwszych władców Polski od Mieszka I do Przemysła II i przypuszczalnym miejscem chrztu Mieszka I. Obecna gotycka katedra powstała w XIV – XV w., częściowo odbudowana i regotyzowana po zniszczeniach II wojny światowej. Jest to trójnawowa bazylika na planie krzyża otoczona wieńcem dwunastu kaplic. Nad głównym wejściem widnieje łaciński napis: PRIMA SEDES EPISCOPORUM POLONIAE (pierwsza siedziba biskupów Polski). Jedną z kaplic jest Złota Kaplica (Królów Polskich). Na prawo od wejścia znajduje się neogotycki sarkofag pierwszych władców a po przeciwnej stronie stoi ich pomnik. W północnej wieży znajduje się wejście do podziemi, gdzie można obejrzeć w rezerwacie archeologicznym fragmenty katedry preromańskiej i romańskiej, a także prawdopodobnie pozostałości grobowców pierwszych władców Polski. Nieco dalej, w drugiej krypcie znajduje się lapidarium z pozostałościami nagrobków i epitafiów. W bazylice zaśpiewaliśmy pieśni: „Gaude Mater Polonia”, „Królowo ziem polskich”, „Pan jest mocą” i „Laudate omnes gentes”. Następnie udaliśmy się na poznański Stary Rynek, gdzie mogliśmy podziwiać poznański Ratusz. To pełna wdzięku, lekka i kolorowa budowla. W 1550 Rada Miejska podpisała umowę na gruntowną przebudowę, połączoną z rozbudową ratusza, z tesyńskim architektem Janem Baptystą di Quadro z Lugano. Prace nad rozbudową trwały do 1560 r. Di Quadro podwyższył budynek o jedną kondygnację, rozbudował w kierunku zachodnim, dodał attykę i trzykondygnacyjną loggię. Podczas tego remontu zamówiono u mistrza ślusarskiego Bartłomieja Wolfa nowy zegar, który posiadał trzy pełne tarcze i jedną pół tarczę oraz „urządzenie błazeńskie, mianowicie koziołki”. Przed Ratuszem znajduje się Fontanna Prozerpiny – jedna z czterech fontann na Starym Rynku. W 1758 roku rajcowie miejscy zlecili Augustynowi Schöpsowi wykonanie fontanny. Fontanna została ukończona w 1766 roku. Augustyn Schöps wykonał ją z piaskowca, w stylu barokowym, nawiązując do mitologii. Rzeźba ilustruje scenę porwania Prozerpiny przez władcę podziemia. Tuż obok Ratusza znajduje się Waga Miejska. To jednopiętrowy budynek na Starym Rynku. Gmach powstał w latach 1532–1534, a rozbudowany został w stylu renesansowym przez Jana Baptystę di Quadro w 1563. Dalej zobaczyliśmy Pałac Działyńskich. Powstał on w latach 1773 – 1776 w miejscu dwóch istniejących tu poprzednio kamienic. Jego pierwszym właścicielem był Władysław Roch Gurowski – marszałek wielki litewski. W 1808 znalazł się w posiadaniu rodu Działyńskich, których własnością pozostawał do 1880 roku, gdy zmarł bezpotomnie Jan Kanty Działyński. Następnym właścicielem był Władysław Zamoyski, który włączył pałac w stworzoną przez siebie Fundację Zakłady Kórnickie przekazaną w 1924 narodowi polskiemu. Podczas zaborów pałac pełnił rolę ośrodka życia kulturalnego i politycznego polskiej części społeczeństwa. Prawie na wprost pałacu znajduje się Odwach. Usytuowany w zachodniej pierzei bloku śródrynkowego klasycystyczny odwach zastąpił drewniany budynek, służący miejskiej milicji od początku XVIII wieku. Wzniesiono go w latach 1786-1787, według projektu znanego warszawskiego architekta czasów stanisławowskich Jana Chrystiana Kamsetzera. Następnie przeszliśmy pod figurę św. Jana Nepomucena. Usytuowana na wprost wylotu ul. Wrocławskiej rzeźba, wyobrażająca utopionego niegdyś w Wełtawie czeskiego kapłana, powstała w 1724 roku. Uważany za skutecznego obrońcę od powodzi święty miał zapewnić bezpieczeństwo miastu, nękanemu częstymi wylewami Warty. Jej koryto aż do lat sześćdziesiątych XX wieku znajdowało się bowiem w bezpośredniej bliskości Starego Rynku. Dalej przeszliśmy obok pałacu Górków. Powstał on w latach 1545-1549 w wyniku przebudowy kilku należących do Andrzeja II Górki gotyckich kamienic. Do dziś zachował się wczesnorenesansowy portal z 1548 r. i wewnętrzny dziedziniec z kolumnowym krużgankiem oraz dwie sale na parterze. Obecnie mieści się tu Muzeum Archeologiczne. Następnie przeszliśmy do Kościół św. Stanisława (biskupa) przy ul. Gołębiej. Kolegiata parafii farnej pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny jest jednym z najcenniejszych zabytków sztuki baroku w Polsce. Wybudowali ją jezuici. Prace budowlane – zapoczątkowane w 1649 r. i kilkakrotnie przerywane – trwały ponad 50 lat. Rozpoczął je Tomasz Poncino. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 r. świątynia przejęła rolę zniszczonej kolegiaty św. Marii Magdaleny, stając się w 1798 r. miejskim kościołem parafialnym – farą. Niezwykle bogaty jest wystrój kościoła. Po bokach nawy głównej stoi 16 potężnych kolumn, wykonanych ze sztucznego marmuru. Nad ich kapitelami znajdują się rzeźby 12 apostołów. prezbiterium i nawę główną zdobi polichromia Karola Dankwarta z początku XVIII w. W tym kościele chór zaśpiewał: „Gloria Patri et Filio” i „Barkę”. Wracając do autobusu przechodziliśmy przez Plac Kolegiacki, gdzie stoi rzeźba przedstawiająca trykające się koziołki. Koziołki to jedna z atrakcji poznańskiego ratusza. W samo południe wychodzą ze środkowej wieżyczki i przez minutę trykają się rogami. Skąd wziął się pomysł umieszczenia koziołków nad zegarem, wyjaśnia legenda „O poznańskich koziołkach”. Jako, że wśród chórzystów jest liczne grono kibiców, zwiedzanie Poznania zakończyliśmy na Stadionie Miejskim. Stadion jest własnością miasta Poznań. Obecnie użytkuje go klub piłkarski Lech Poznań, wcześniej także Warta Poznań. W 2012 roku był areną rozgrywek Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej, rozegrane na nim zostały 3 mecze fazy grupowej. 20 września 2010 odbyło się oficjalne otwarcie stadionu. W drodze powrotnej wstąpiliśmy do Częstochowy by na Jasnej Górze pomodlić się przed obliczem Matki Boskiej Częstochowskiej. Wróciliśmy do domów pełni wrażeń i emocji.

Urszula Tobiasz

Co 5 lat odbywa się w każdej parafii wizytacja kanoniczna. Poprzednia wizytacja w naszej parafii miała miejsce 10 października 2006 r. We wtorek 8 maja 2012 r. o godzinie 8:00 ks. proboszcz Ryszard Ozga powitał Jego Ekscelencję Księdza Biskupa Edwarda Białogłowskiego, który rozpoczął kolejną wizytację połączoną z udzieleniem sakramentu bierzmowania. Następnie księdza biskupa przywitały dzieci, ministranci, młodzież a w imieniu wszystkich parafian Marta Czarnik i Janusz Dobek. Następnie ks. proboszcz odprawił mszę św., w której oprócz parafian uczestniczyła także młodzież z obu szkół pstrągowskich wraz z pocztami sztandarowymi a ks. bp Edward wygłosił kazanie. Po mszy św. w ramach wizytacji Ksiądz Biskup odwiedził Zespół Szkół w Pstrągowej, Szkołę Podstawową nr 2, osobę samotną i rodzinę wielodzietną. O godz. 16:00 Ksiądz Biskup spotkał się z członkami dziecięcych i młodzieżowych stowarzyszeń działających przy naszej parafii: z Katolickim Stowarzyszeniem Młodzieży, z ministrantami, ze Scholą i z Kołem Misyjnym Dzieci. O godz. 17:00 Ksiądz Biskup odprawił mszę św., w trakcie której udzielił sakramentu bierzmowania 27 młodym ludziom z naszej parafii. W trakcie tej mszy św. chór „Cantamus” zaśpiewał: „Pan jest mocą”, „Błogosławiony” i „Gloria Patrii et Filio”. Po mszy św. ks. bp. Edward Białogłowski spotkał się z przedstawicielami wspólnot dorosłych działających przy naszej parafii: z Akcją Katolicką, z Akcją Charytatywną, z Ochotniczą Strażą Pożarną, z chórem parafialnym „Cantamus” i z Radą Duszpasterską.

Urszula Tobiasz

4 maja przypada wspomnienie liturgiczne św. Floriana. Jak co roku z tej okazji swoje święto obchodzili pstrągowscy strażacy. 3 maja 2012 r. o godz. 15³⁰ ksiądz proboszcz odprawił uroczystą mszę św. za strażaków żywych i zmarłych. W tej mszy św. uczestniczyli strażacy z wszystkich trzech ochotniczych straży pożarnych działających na Pstrągowej a także grupy młodzieżowe OSP. Ze sztandarami, wszyscy ubrani na galowo przeszli z remizy strażackiej w Pstrągowej Dolnej do kościoła. W czasie mszy św. strażacy wzięli czynny udział w liturgii słowa wraz z liturgiczną służbą ołtarza. Po mszy św. wszyscy strażacy również procesyjnie przeszli do remizy, gdzie odbyła się część nieoficjalna.

Święty Florian, właśc. Florian z Lauriacum (ur. 2. połowa III wieku w Ceti, zm. 304) – męczennik i święty katolicki. Urodził się ok. 250 roku w Zeiselmauer (dawn.Ceti, Dolna Austria). Jego życie przypadło na okres prześladowań chrześcijan. W młodym wieku został powołany do armii cesarza rzymskiego – Dioklecjana (284-305). Był organizatorem i dowódcą oddziałów gaśniczych wchodzących w skład armii Imperium rzymskiego. W roku 304 ujął się za prześladowanymi legionistami chrześcijańskimi, za co został skazany na karę śmierci. 4 maja 304 r. poniósł śmierć męczeńską w nurtach rzeki Enns (Anizy), na terenie dzisiejszej Górnej Austrii, w miejscowości Lauriacum (obecnie Lorch). Ciało Floriana odnalazła wdowa Waleria. Nad jego grobem z czasem wybudowano kościół i klasztor ojców Benedyktynów, a później klasztor Kanoników laterańskich wg reguły św. Augustyna. W roku 1184 Idzi, biskup Modeny, na prośbę księcia Kazimierza Sprawiedliwego, sprowadził relikwie św. Floriana do Krakowa. Św. Florian jest patronem nie tylko strażaków, ale także hutników, kominiarzy, piekarzy i garncarzy. (Informacje o św. Florianie pochodzą z Wikipedi)

Urszula Tobiasz

1 maja nasza parafia przeżywała Odpust Parafialny ku czci Świętego Józefa. Uroczystą sumę koncelebrowali: ks. rezydent Mieczysław Szela, ks. Grzegorz Waliszko i nasz rodak ks. Rafał Głowacki. Kazanie wygłosił ks. Mieczysław Szela. W czasie mszy św. chór „Cantamus” zaśpiewał pieśni: „Błogosławiony”, „Dzięki Ci, Panie” i „Bogarodzico Dziewico”. Z okazji święta naszej parafii, naszą wspólnotę zaszczyciło wielu gości z czego się bardzo cieszymy.

29 kwietnia 2012 r. chór „Cantamus” zaśpiewał na mszy świętej w Kaplicy Klasztornej o godz. 7⁰⁰ transmitowanej przez TVP 1 z Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie – Łagiewnikach. Chór wykonał pieśni: „Wesoły nam dziś dzień nastał”, „Błogosławiony” i „Regina coeli”. Chórowi towarzyszyli w wyjeździe członkowie rodzin i parafianie pstrągowscy. Po mszy św. i zwiedzeniu Sanktuarium wszyscy uczestnicy wyjazdu mieli okazję obejrzeć nowo powstające Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”. Centrum zostało powołane przez ks. kard. Stanisława Dziwisza 2 stycznia 2006 r. Misją Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się” jest stworzenie żywej pamiątki Osoby i dzieł naszego Wielkiego Rodaka. 11 października 2008 r. ks. kard. Stanisław Dziwisz uroczyście rozpoczął budowę Centrum. Cały czas jest ono w budowie, ale można już zwiedzić jego część czyli Sanktuarium Bł. Jana Pawła II. 11 czerwca 2011 r. ks. kard. Stanisław Dziwisz uroczyście erygował Sanktuarium Błogosławionego Jana Pawła II w krakowskich Łagiewnikach. Do Centrum „Nie lękajcie się!” trafiły relikwie Jana Pawła II. Najcenniejszą z nich jest krew pobrana Papieżowi podczas jednego z ostatnich przed śmiercią badań w klinice Gemelli. Z Rzymu dotarł również papieski krzyż pastoralny, mitra oraz ornat, którego używał Ojciec Święty. Ampułka z krwią Papieża, zamknięta w szklanej szkatule, została umieszczona wewnątrz marmurowego ołtarza stojącego pośrodku ośmiobocznego Kościoła Relikwii. Na marmurowej posadzce umieszczono herby Jana Pawła II, Benedykta XVI i kard. Stanisława Dziwisza. Na ścianach znalazły się obrazy przedstawiające Ojca Świętego wizytującego najbardziej znane sanktuaria maryjne na świecie. W Sanktuarium wierni mogą także zobaczyć płytę z grobu Jana Pawła II pochodzącą z Grot Watykańskich Bazyliki św. Piotra w Rzymie. Płyta znajduje się w Kaplicy Kapłańskiej zaprojektowanej na wzór krypty św. Leonarda na Wawelu, w której ks. Karol Wojtyła odprawił swoją prymicyjną mszę św. Na płycie umieszczony jest relikwiarz w formie otwartego Ewangeliarza, którego strony przewracał wiatr w czasie pogrzebu Papieża. Jedna z kaplic Sanktuarium jest miejscem pochówku ks. kard. Andrzeja Marii Deskura.

Urszula Tobiasz

22 stycznia 2012 r. o godz. 17¹⁵ w Miejsko-Gminnym Ośrodku Kultury im. K. Sobczyk w Tyczynie odbył się VII Przegląd Kolędowy „Pójdźmy wszyscy do stajenki”. W przeglądzie wzięło udział 9 chórów: Zespół Śpiewaczy „Tyczyniacy” Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Tyczynie, Schola Sióstr Św. Dominika w Tyczynie, Chór „Sancta Familia” Parafii Św. Rodziny w Rzeszowie, Chór Żeński Parafii Matki Bożej Śnieżnej w Rzeszowie os. Budziwój, Męski Chór Kameralny Centrum Kultury Gminy Markowa, Chór „Oremus” Parafii Św. Józefa w Rzeszowie, Chór „Cantamus” Parafii Św. Józefa Robotnika w Pstrągowej, Chór „Sancta Catarina” Parafii Św. Trójcy i Św. Katarzyny w Tyczynie i Chór Mieszany „Fraza” Centrum Kultury Gminy Łańcut. Chór „Cantamus” wykonał dwie kolędy: „Dzisiaj w Betlejem” i „Przystąpmy do szopy”. Na zakończenie połączone chóry pod dyrekcją pana Andrzeja Szypuły wykonały kolędy: „Bracia patrzcie jeno” i „Tryumfy Króla Niebieskiego”. Organizatorami przeglądu byli: Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury w Tyczynie im. K. Sobczyk i Stowarzyszenie Rodzin Katolickich Diecezji Rzeszowskiej Parafia p.w. Św. Trójcy i Św. Katarzyny w Tyczynie. Dyrektorem artystycznym przeglądu był pan Andrzej Szypuła.

Urszula Tobiasz

15 stycznia 2012 r. o godz. 16⁰⁰w Kościele Parafialnym w Pstrągowej odbył się Koncert Kolęd „Bóg się rodzi”, którego organizatorem byli: chór parafialny „Cantamus”, na czele z dyrygentem Pawłem Łąckim oraz Parafia Pstrągowa. Patronat honorowy nad koncertem objął starosta strzyżowski Robert Godek.

Swoją obecnością koncert zaszczycili: ks. kustosz Antoni Kocoł – proboszcz parafii p.w. Świętej Trójcy w Czudcu, Stanisław Gierlak – Wójt Gminy Czudec, Marian Złotek, Radny Powiatu w Strzyżowie oraz Barbara i Sławomir Stec i Marta i Stanisław Gątarscy – właściciele Siedliska Janczar, głównego sponsora koncertu. W koncercie licznie uczestniczyli parafianie pstrągowscy a także goście.

W zapadającym zmroku, w mroźnej, zimowej scenerii stworzonej przez padający śnieg, przy Stajence Betlejemskiej rozświetlonej ciepłym światłem i w blasku choinkowych świateł Koncert rozpoczął się krótką inscenizacją o zwiastowaniu wykonaną przez Madzię Stanek, Joannę Stanek i Karinę Puczkowską. Potem zabrzmiała majestatycznie kolęda „Bóg się rodzi”, którą na organach zagrał Paweł Łącki a zaśpiewali wspólnie wszyscy uczestnicy koncertu. Następnie wszystkich zebranych powitał ks. proboszcz Ryszard Ozga. Przypomniał, że wsłuchując się w treści kolęd możemy uczcić nowo narodzone Dziecię. Życzył zebranym przeżyć bogatych i głęboko duchowych.

Koncert rozpoczął chór „Benedictus” Parafii Św. Trójcy i MB Łaskawej w Czudcu pod dyrekcją Szymona Steca. Chór „Benedictus” powstał 26 listopada 2003 r. przy Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Czudcu. Chór kontynuuje tradycję chóru działającego przy czudeckiej parafii w latach 40-tych i 50-tych XX wieku. Pierwszym dyrygentem chóru został Andrzej Szypuła. „Benedictus” w czasie swojej działalności uświetniał śpiewem wiele uroczystości parafialnych, uczestniczył też w wielu koncertach i przeglądach. Sporym sukcesem chóru jest nagranie drugiej już płyty z kolędami. Obecnie dyrygentem chóru jest Szymon Stec. Chór „Benedictus” wykonał kolędy: „Z Narodzenia Pana”, „Kołysanka Marii Panny”, „Oj, maluśki, maluśki”, „Dziecina mała”, „Cieszmy się i pod niebiosy” i „Bracia patrzcie jeno”.

Następnie wystąpił Chór Męski Parafii Św. Jana Chrzciciela z Bratkowic pod dyrekcją Pawła Łąckiego. Męski Chór Parafialny powstał pod koniec 1995 r. Jego założycielem był ówczesny wikariusz parafii ks. mgr Krzysztof Gac, który zarazem pełnił funkcję dyrygenta chóru. Po odejściu z parafii ks. Gaca obowiązki te przejął i pełni do dzisiaj bratkowicki organista pan Józef Pepera. Obecnie skład chóru stanowi 16 osób. Chór ubogaca śpiewem nie tylko uroczystości kościelne ale również patriotyczne. Od kilku lat cyklicznie bierze udział w Koncercie Kolęd i Pastorałek na terenie gminy i po za nią. Chór wykonał kolędy: „Gwiazdko, złota promienista”, „Dlaczego dzisiaj”, „Niechaj będzie głośno wszędzie” i „Pastuszkowie hej”.

Jako ostatni zaprezentował się Chór „Cantamus” Parafii św. Józefa Robotnika w Pstrągowej pod dyrekcją Pawła Łąckiego. Chór „Cantamus” powstał w czerwcu 2006 roku. Chór został powołany do oprawy wokalnej niedzielnych Eucharystii i ważniejszych uroczystości parafialnych oraz dla nadania liturgii okazałości i uroczystego charakteru. Oprócz śpiewu w parafii, chór występuje także w różnych przeglądach pieśni religijnych i patriotycznych. W dniach 1- 4 lipca 2011 r. chór przebywał na Litwie, gdzie zaśpiewał w kościele św. Józefa w Kiejdanach, w kościele pod wezwaniem Krzyża Świętego w Kownie, w kowieńskiej siedzibie Związku Polaków na Litwie oraz w Kaplicy Ostrobramskiej w Wilnie. Od 2009 roku chór jest organizatorem koncertów bożonarodzeniowych „Bóg się rodzi!”. Od roku 2011 swoim pięknym śpiewem chór „Cantamus” wspierają czterej panowie z Chóru Męskiego z Bratkowic. Chór wykonał kolędy: „Wśród nocnej ciszy”, „Przystąpmy do szopy”, „W żłóbku na sianie”, „Dzisiaj w Betlejem”, „Zaśnij Dziecino” i „Przybieżeli do Betlejem”.

W finale wszystkie trzy połączone chóry wykonały kolędy: „Tryumfy”, „Dzieciątko się narodziło” i hymn bożonarodzeniowy „Adeste Fideles”, gdzie solo zaśpiewała Magdalena Czarnik. Wszyscy wykonawcy otrzymali gromkie brawa. Cały koncert był przeplatany poezją o Bożym Narodzeniu, której wyboru dokonała pani Barbara Pilarz a recytowały: Marta Szczepan, Magdalena Półchłopek, Katarzyna Nieroda i Marcelina Czarnik. Prowadzący koncert, pan Janusz Dobek, instruktor GOK-u w Czudcu, podziękował wszystkim wykonawcom, którzy jeszcze raz zostali nagrodzeni gromkimi brawami. Szczególne podziękowania należały się sponsorom: Siedlisku Janczar, Wójtowi Gminy Czudec, Staroście Strzyżowskiemu i Omega Czudec Firmie Wielobranżowej. Następnie głos zabrał ks. proboszcz Ryszard Ozga, który wręczył chórom Podziękowania. Występujące chóry oraz zaproszeni goście zostali poproszeni do Domu Ludowego na gorącą herbatę.

Urszula Tobiasz