Wielkanoc (Pascha, Niedziela Wielkanocna) – najstarsze i najważniejsze święto chrześcijańskie upamiętniające zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, obchodzone przez wszystkie wyznania chrześcijańskie. Poprzedzający ją tydzień, stanowiący okres wspominania najważniejszych dla wiary chrześcijańskiej wydarzeń, nazywany jest Wielkim Tygodniem. Ostatnie trzy doby tego tygodnia: Wielki Czwartek (wieczór), Wielki Piątek, Wielka Sobota i Niedziela Zmartwychwstania znane są jako Triduum Paschalne (Triduum Paschale). Co prawda każda niedziela jest w chrześcijaństwie pamiątką zmartwychwstania Chrystusa, ale Wielka Niedziela jest pamiątką najbardziej uroczystą. Podczas soboru nicejskiego w 325 roku ustalono, że będzie się ją obchodzić w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca. Ta skomplikowana zasada jest w istocie przełożeniem na solarny w swej naturze kalendarz juliański konkretnej daty 15 Nisan z religijnego kalendarza hebrajskiego, który jest kalendarzem lunarno-solarnym. Data 15 Nisan wyznacza w kalendarzu hebrajskim początek święta Paschy, wokół którego działy się wydarzenia zbawcze. Wielkanoc jest więc świętem ruchomym: może wypaść najwcześniej 21 marca, a najpóźniej 25 kwietnia. Z dniem Wielkanocy powiązany jest termin większości ruchomych świąt ogólnochrześcijańskich i katolickich, m.in.: Środa Popielcowa, Wielki Post, Triduum Paschalne, Wniebowstąpienie Pańskie, Zesłanie Ducha Świętego, Boże Ciało i inne. Po wprowadzeniu kalendarza gregoriańskiego znów pojawiły się odmienności: w prawosławiu Wielkanoc obchodzi się bowiem zgodnie z kalendarzem juliańskim. Ostatnio niektóre środowiska chrześcijańskie postulują ustanowienie Wielkanocy, jako święta stałego. Wiemy bowiem dzisiaj, że Jezus mógł zostać ukrzyżowany 7 kwietnia 30 roku, lub – co znacznie mniej prawdopodobne – 3 kwietnia 33 roku. W związku z tym znamy prawdopodobna datę zmartwychwstania, to jest 9 kwietnia 30 roku. Kwestia ta była przedmiotem obrad II Soboru Watykańskiego. Wielka Niedziela jest pierwszym dniem wielkanocnego okresu świątecznego zwanego oktawą wielkanocną. Z obchodami świąt wielkanocnych związanych jest wiele zwyczajów ludowych (z których część wywodzi się ze starosłowiańskiego święta Jarego): śniadanie wielkanocne, pisanki, święcone, śmigus-dyngus, dziady śmigustne, Rękawka, Emaus, walatka, z kurkiem po dyngusie, Siuda Baba, wieszanie Judasza, pogrzeb żuru i śledzia, pucheroki, palma wielkanocna, Jezusek Palmowy. zobacz galerię »

Dziś w naszej parafii odbyło się spotkanie opłatkowe dla osób starszych. Ksiądz Proboszcz już od wielu lat organizuje takie spotkania, za co parafianie są mu bardzo wdzięczni. Przybyli na nie goście łamią się opłatkiem i składają świąteczne życzenia, jedzą wspólny posiłek, śpiewają kolędy. Dla wielu osób jest to okazja do spotkania się ze znajomymi z dawnych lat. Teraz w skrócie przedstawię przebieg tegorocznego spotkania. Na początku Księża serdecznie przywitali wszystkich przybyłych na spotkanie. Następnie po wspólnej modlitwie wszyscy połamali się opłatkiem i składali sobie życzenia. Po czym uczniowie Szkoły podstawowej nr.2 przedstawili jasełka. Inscenizacja była połączona z śpiewem kolęd. Po przedstawieniu wszyscy zasiedli do wspólnego, ciepłego posiłku, który przygotowały Panie z akcji charytatywnej. Następnie chór parafialny przedstawił swój występ. Wszyscy byli pod wrażeniem pięknego, śpiewu, jaki prezentuje. Szczególne wyrazy wdzięczności należą się Panu organiście Pawłowi Łąckiemu, który w bardzo krótkim czasie przygotował chór do występów na wysokim poziomie. Za jakiś czas nasz chór będzie pewnie jednym z najlepszych w regionie. Po występie wszyscy usiedli przy gorącej herbacie lub kawie i zaczęli wspólnie kolędować. Zapraszam do oglądnięcia fotorelacji ze spotkania. zobacz galerię »

W dziale Kapliczki zostały dodane nowe dwie prace: „Kapliczki i statuy poświęcone Panu Jezusowi i Matce Bożej” oraz „Krzyże przydrożne” ( prace nadesłane przez Rafała Głowackiego ) zobacz »

Uroczystość Wszystkich Świętych (Festum omnium sanctorum) wywodzi się głównie z czci oddawanej męczennikom, którzy oddali swoje życie dla Chrystusa, a których nie wspomniano ani w martyrologiach miejscowych, ani w kanonie Mszy Świętej. W III wieku rozpowszechniła się tradycja przenoszenia całych relikwii świętych, albo ich części na inne miejsca. W ten sposób chciano podkreślić, że święci są własnością całego Kościoła. Kiedy w 610 r. papież Bonifacy IV otrzymał od cesarza starożytną świątynię pogańską Panteon, kazał złożyć tam liczne relikwie i poświecił tę budowlę na kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Męczenników. Od tego czasu oddawano cześć wszystkim zmarłym męczennikom l maja. Papież Grzegorz III w 731 r. przeniósł tę uroczystość na l listopada, a w 837 r. papież Grzegorz IV rozporządził, aby odtąd l listopada był dniem poświęconym pamięci nie tylko męczenników, ale wszystkich świętych Kościoła Katolickiego. Jednocześnie na prośbę cesarza Ludwika Pobożnego rozszerzono to święto na cały Kościół. Następnego dnia po Wszystkich Świętych (2 listopada) obchodzimy wspomnienie zmarłych (Zaduszki). Dla chrześcijan jest to dzień modlitw za wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu. Jest to też święto obchodzone przez część innych systemów wyznaniowych, a także zwyczaj praktykowany przez osoby bezwyznaniowe, mający być wyrazem oddania czci i szacunku zmarłym. Ponieważ pierwszy dzień listopada jest dniem wolnym od pracy wielu ludzi właśnie wtedy przychodzi na cmentarze aby się pomodlić i zapalić znicze.